www.StareGry.pl

[SeeM]

Czy to ptak? Samolot? Nie to: Final Fanta... ugh... przepraszam -

Might and Magic Book One: The Secret of the Inner Sanctum


Gdzie jest teraz Might and Magic...

Zapraszam do przygody! Lubisz pomachać szablami? A może rzucać czary? No to na pewno byś pootwierał zamki... To chociaż Questy porób. Nie? To nie czytaj dalej, bo ratowanie świata nie jest dla ciebie.

A przynajmniej nie w wersji bardzo starych gier wideo. Mamy tu bowiem wszystko, co powinno znaleźć się w cRPG i nawet więcej. Z M&M Inner Sanctum wywodzi się jedna z najdłuższych serii w historii gier i jest tu wiele elementów z późniejszych części: klasy postaci, mechanika walki, odpoczywanie i zużywanie jedzenia, najmowanie drużyny w tawernie (w M&M VI i VII nie było niestety takiej możliwości), historia wielkiej wojny kosmicznych ras, sposób poruszania się po świecie, zdobywanie poziomów poprzez trenigni, czarowanie dzięki manie i klejnotom oraz wiele innych detali. Widać też podobieństwa z Final Fantasy, co nie powinno dziwić, gdyż w tamtych czasach wszystko się dopiero krystalizowało. Twórcy FF poszli w stronę rozbudowanej fabuły i atrakcyjniejszej grafiki, natomiast M&M skręciło nieco w doszlifowanie swojej oryginalnej mechaniki i nie wprowadzało rewolucji aż do 95/96 roku wraz z Mandate of Heaven oraz serią Heroes.


No tak, znowu 2D, znowu jakieś... hej - tu kolory są!

Na Nintendo graficy i dźwiękowcy mogli nieco zaszaleć, to jest: pokolorować świat, zrobić porządną muzykę i atrakcyjnie wyglądających wrogów. Z wrogami muszę przyznać, że nawet się udało. Muzyka obleci, niektóre motywy wpadają w ucho i ciężko się ich pozbyć. Ale o muzyce za chwilę.

Graficznie można uznać, że gra nie męczy wzroku. Jeśli jesteśmy w mieście, to widać, że są ściany i drzwi. Na zewnątrz mamy góry i drzewa. W podziemiach są kamienne ściany. Mimo, że akcja gry nie dzieje się na "pełnoprawnej" planecie, tylko na VARN, świat jest dosyć spory i dodatkowo powiększony przez klasycznie niewygodny sposób chodzenia i jego monotonię - góry, drzewa, ściany, góry, drzewa... Dodatkowym porządnym plusem jest też zakręcanie. Po wciśnięciu krzyżaka w lewo/prawo widok się przewija, a nie jednoklatkowo zmienia. Poprawia to nieco naszą orientację.

Walka to nieco inna sprawa. M&M: Inner Sanctum nawiązuje mocno do Final Fantasy: wrogowie są po prostu ładni, jak się ich sieknie mieczem, to pojawia się coś w rodzaju powiewu powietrza, mamy tabelkę z możliwymi do wykonania akcjami i po kolei decydujemy czy uciekamy, walczymy, czarujemy, itd... Z tym, że walka jest w pełni turowa i nie trzeba wciskać kombosów z prędkością światła. Czarowanie też jest całkiem efektowne - mamy świetliste promienie i falowanie ekranu. Ot, standard na NES, ale uprzyjemnia grę.


Jeto to już coś w rodzaju renderowanych wnętrz z M&M VI.

Muzycznie gra nie wypada beznadziejnie. Niektóre motywy są nawet do słuchania. Niestety muzyka "skacze". Idziemy dróżką i gra jakiś motyw, chcemy pojopić się na statystyki i rzucić czar - gra inna muzyka. Za 5 sekund wracamy do przechadzki i motyw jest puszczany od nowa. Po nabraniu pewnej wprawy w pracy z interfejsem gry jest to dosyć wkurzające.

Fabularnie gra ma już swój tor, czyli podróżowanie po planetach i VARN-ach w celu pomocy Corakowi w walce z Sheltemem. Są też elementy, do których nawiązano w Herosach i M&M VI. Na przykład gra zaczyna się w mieście Sorphigal, co wskazywałoby na pochodzenie przynajmniej części mieszkańców Kolonii - planety na której rozgrywa się akcja Mandate of Heaven i Herosów 1-2-3. Są również jakieś nazwy i nazwiska, które można spotkać w późniejszych częściach, ale jak zawsze są bardzo luźno powiązane.

Akcja jak zwykle rozgrywa się na jednym ze światów pozostawionych samym sobie przez Starożytnych, zajętych wojną z Niszczycielami. Technika poleciała na łeb i światy te stoczyły się w barbarzyństwo, nie mają też żadnych wzajemnych kontaktów. Pozostały miecze, łuki i strach przed nieznanymi maszynami, które podtrzymują życie, lub ustalają kurs planetoid. Naszym zadaniem jest utrzymać przynajmniej ten stan rzeczy, bowiem zbuntowany strażnik Sheltem wysyła coraz to nowe światy prosto na gwiazdy, wokół których egzystują. Na razie mamy przynajmniej spokój od Kreeganów.

Roboty jest sporo - trzeba pokonywać wrogów, łapać poziomy, szukać złota, kupować uzbrojenie i szukać Coraka, który jest tutaj z ramienia Starożytnych by pomóc bezbronnym rasom. Granie w pierwszy M&M nie jest kompletną stratą czasu, bowiem gra ma swój urok i, jeśli przywyknąć do niektórych archaizmów, da się wytrzymać krótkie, codzienne sesyjki.

Podsumowująć: grze M&M VI dałem mocne 7/10, M&M 4 (w wersji połączonej z piątką) dostało 5/10 z plusem za fajność. Inner Sanctum mógłbym ocenić wyżej, ale tylko ze względu na wiek gry. Jakakolwiek innowacyjność i tak jest dzisiaj przeżytkiem.

Jeśli ktoś musi mieć ocenę końcową, to daję 7/10, ale trzeba mieć na uwadze, że nie nie jest gra na dzisiejsza czasy. Nawet jeśli lubisz stary gry. Ja pykam sobie na emulatorze w telefonie i tu się sprawdza, mimo że mam też Final Fantasy. Jeśli masz możliwość zainstalowanie emulatora w jakimkolwiek przenośnym urządzeniu, to śmiało możesz spróbować. Jeśli myślisz o graniu na komputerze, to szkoda prądu.